Jak rozmawiać trzeba z psem – Akademia Pana Kleksa
Pobierz tekst z chwytami w PDF
F d g C
Wy nie wiecie, a ja wiem[-],
F d g C
Jak rozmawiać trzeba z pse[-]m,
F b d
Bo poznałem język psi,
F C7
Gdy mieszkałem w pewnej w[–F]si.
F
A więc wołam: – Do mnie, psie!
d7
I już pies odzywa się.
F
Potem wołam: – Hop-sa-sa!
d7
I już mam przy sobie psa.
g7
A gdy powiem: – Cicho leż!
G7 C7
Leżę ja i pies mój też.
F d g C
Kiedy dłoń wyciągam doń[-],
F d g C
Grzecznie liże moją dłoń[-].
F b d
I zabawnie szczerzy kły,
F C7
Choć nie bywa nigdy zł[–F]y.
F
Gdy psu kość dam – pies ją ssie,
d7
Bo to są zwyczaje psie.
F
Gdy pisałem wierszyk ten,
d7
Pies u nóg mych zapadł w sen,
g7
Potem wstał, wyprężył grzbiet,
G7 C7
Żebym z nim na spacer szedł.
F d g C
Szliśmy razem – ja i on[-],
F d g C
Pies przestraszył stado wro[-]n,
F b d
On ujadał. A ja nie.
F C7
Pies i tak rozumie mn[–F]ie
F b d
Pies rozumie, bo ja wiem,
F C7
Jak rozmawiać trzeba z p[–F]sem.
